zęsto wpadała w czarujące przepaście przeszłości (ludzie je nazywają, zdaje się, wspomnieniami). Zapominała wtedy, że jest Nikim- wariatką o ciemnych, długich włosach, ciemnych, z każdym dniem zieleniejących oczach, z których patrzyła obojętność, zawsze ubraną na czarno. Nazywano ją PUNK'iem, METAL'istką, GOTH'ką, czasami nawet EMO... lecz ona była... Nikim. Więc zapadała się w słodkie objęcia przeszłości, gdzie była Kimś- posłuszną, dobrą, mądrą i koleżeńską córką, wnuczką i przyjaciółką, dobrze ubraną i szczęśliwą. Widziała oddzielne momenty z jej IDEALNEGO niegdyś życia.
Gdy wyrywano ją z tego upajającego Zapomnienia, z sztucznym uśmiechem na ustach i niewidzialnymi łzami w oczach, krzyczała. Jej pozostałość po sercu (co to?) rozdzierał krzyk obojętności i, gdy zostawała sama, płakała, płakała...