Bajki o Życiu

Często wpadała w czarujące przepaście przeszłości (ludzie je nazywają, zdaje się, wspomnieniami). Zapominała wtedy, że jest Nikim- wariatką o ciemnych, długich włosach, ciemnych, z każdym dniem zieleniejących oczach, z których patrzyła obojętność, zawsze ubraną na czarno. Nazywano ją PUNK'iem, METAL'istką, GOTH'ką, czasami nawet EMO... lecz ona była... Nikim. Więc zapadała się w słodkie objęcia przeszłości, gdzie była Kimś- posłuszną, dobrą, mądrą i koleżeńską córką, wnuczką i przyjaciółką, dobrze ubraną i szczęśliwą. Widziała oddzielne momenty z jej IDEALNEGO niegdyś życia.
             
                                        ********

I tak szła przez życie. Szła coraz bardziej w głąb, gdzie ciemność zalewała wszystko. Po stracie swego serca nie czuła już ni bólu, ni smutku, ni namiętności, ni nawet żalu... tylko obojętność. Szła naprzód nie zważając na potknięcia i upadki. Za sobą zostawiła światłość, od której oddalała się z każdym jej drobnym kroczkiem, a zarazem wszystkie jej troski i radości. Nie miała już nic. NIC. Przynajmniej tak myślała.

                                      *********

Wyrwano jej duszę i teraz została tylko bordowa krew, spływająca po jej rękach. Dopiero teraz zauważyła, że krew, ta ciepła krzepiąca Krew grzeje. Grzała ją od środka, tam, gdzie kiedyś miała coś duchowego. Wkrótce bordowa ciecz połączyła się z czymś słonym, płynącym od strony jej głowy... Czyżby to były łzy?? To nie mogła być prawda, przecież nie miała już uczuć... ani nic więcej. Jednak czuła, że bolało ją coś, taki palący ból niszczył ją od zewnątrz, przesiąkał się do środka... A jednak umiała jeszcze płakać...