Jurgis Kunčinas. Dziewieniszki

Jest taka wieś z zamierzchłych czasów
Na skraju puszczy Rusi Białej...

W Dziewieniszkach żyją bóstwa i bogi.
Siwy starzec wskrzesza dawny święty ogień.
Węże ciepłe mleko z naczyń glinianych spijają.
Ciągną się na skraj świata przepaściste lasy.

W Dziewieniszkach żyją diabły i diablice.
Na dziewczyny polują wiedźmy czarownice.
Słychać pieśni przez pasterzy śpiewane.
Widać kamienie z gruntu niewyłuskane.

W Dziewieniszkach żyją ludzie –
Bez bogów, bez wiedźm łaskawego znaku.
Ptaki wydziobują z dłoni ziarnka,
Ptaki niosą wieści na kraj świata,

O tym, że daleko pośród zapomnianych gajów
Pośród krętych ścieżek, rojstów, wilczych tropów,
Do tej pory żyje – niesmiertelny szczep. 
Do skraju puszczy sięga żuraw przy studni. 



                                          Tłum. z litewskiego Alwida A. Bajor